و اما وطن ، پس اعتبار حدّ ترخّص در آن در ذهاب و اياب ، ثابت است . و در محلّ اقامت ده روز و تردّدِ سى روز ، جواز معاملهء بين بلد و حدّ ترخّص ، خالى از رجحان نيست . رسيدن به حدّ ترخص محل اقامت عشره آيا به رسيدن به حدّ ترخّص محلَّى كه ناوى اقامت در آن محل باشد ، منقطع مىشود ترخّص سابق ، مثل حدّ ترخّص وطن ؟ خالى از اشكال و احتياط نيست ؛ و احوط در ايابِ به وطن ، اعتبار رؤيت بيوت و سماع اذان ، هر دو ، در جواز اتمام است ، اگر چه سماع اذان ، كافى است در اتمام بنا بر اظهر در محلّ توطَّن . نيّت اقامت ده روز اظهر قاطعيّت اقامت ده روز است ، به معناى عدم ضميمهء سفر بعد از آن ، به سفرِ قبل از آن ، و احتياج تقصير بعد از آن ، به مسافت تامّهء جديده . اگر نيّت اقامت كرد در مكانى با نيّت تردّد در كمتر از مسافت يا بدون آن ، آن چه مضرّ به تحقّق اقامت است در اثنا ، مضرّ به تحقّق نيّت اقامت است در ابتدا . و اگر نيّتِ اقامتْ محقّق شد ، ضرر نمىرساند به بقاى آن و حكم آن ، آن چه ضرر به اقامت خارجيّه نمىرساند . و آن چه ضرر مىرساند ، اگر بعد از نيّت اقامت و [ بعد از ] نماز چهار ركعتىِ تمام بود ، اگر چه اقامت باقى نيست ، لكن مسافرت شرعيه از محلّ اقامت نشده است . و گذشت كه اقامت عشره ، قاطع است ؛ پس باقى است بر تمام ، تا مسافرت شرعيّه از محلّ اقامت ، يا در اياب ، محقّق شود . و اگر قبل از نماز چهار ركعتى بود ، لحوق قصد خروج ، به منزلهء عود به قصد سفر است ؛ پس اگر ضرب در ارض قبل از نيّت خروج نكرده بود ، نيّت اقامت ، مضرّ به مسافرت نيست ؛ و گر نه تلفيق با قلَّت فاصله ، خالى از احتياط نيست و احوط جمع است . اعتبار بودنِ مُعْظم روز ، در محل اقامت و اگر مقيم در مكانى ، مُعْظم روز را در محل اقامت باشد و بقيّه را در كمتر از مسافت اگر چه تلفيقيّه باشد ، اظهر صدق اقامت روز و ده روز است .